Απόψε είναι ένα πολύ σημαντικό βράδυ.Ακούω για πρώτη φορά το νέο cd των Iron Maiden που δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα επίσημα. Καθε φορά η ίδια αγωνία , η ίδια προσμονή, η ίδια πεισματική ελπίδα ότι θα ακούσω κάτι που δεν περίμενα κα κάτι που θα με ξαφνιασει και θα με ενθουσιάσει χωρίς καμία πίεση και χωρίς να έχω πείσει εγώ τον εαυτό μου να ενθουσιαστεί από πριν. Αλλά τι να κάνουμε? Τις μεγάλες μας αγάπες τις δικαιολογούμε και είμαστε έτοιμοι πάντα να υπερτονίσουμε το οοοιοδήποτε θετικό τους και να το αποθεώσουμε, όπως ο πατέρας που θεωρεί ότι ο γιός του είναι ο πιο άξιος που υπάρχει, όπως ο οπαδός ποτυ πιστεύει ότι η ομάδα του είναι η καλύτερη και πρέπει να είναι πρώτη.Δεν είναι κακό αυτό τελικά. Εμείς κάνουνμε τα πράγματα αυτό που είναι.Και δεν είναι λάθος να διαλέγεις κάποιον ή κάτι και να το υποστηρίζεις και να κάνεις και τα στραβα μάτια αν χρειάζεται. Να το βλέπεις πιο όμορφο από αυτό που είναι. Γιατί το αγαπάς . Και εγώ τους Iron Maiden τους έχω χαράξει πάνω στο σώμα μου. Ολόκληρη πληγή στο σώμα μου έκανα για αυτούς. Γνωστή και ώς tattoo...Μάλλον δεν είμαι και ο πιο αντικειμενικός για να κρίνω το νέο τους δίσκο. Τι να λέμε τώρα? Είναι Iron Maiden...
I am the master of the tides
I shame the mirror in my sight
What random music of the spheres
Across the years
[Iron Maiden- The Alchemist]
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου